woensdag 28 juni 2017

Rattengeur

Gelukkig is het iets minder warm geworden maar nu staat de windmachine aan op windkracht acht.

Soms merk ik iets op maar negeer ik het gewoon.

We hebben al een paar maanden een rat die rond ons huis loopt. Omdat we er geen last van hebben ondernamen we geen actie om het beest te verjagen. Maar sinds we terug zijn uit Nederland zien we keutels in de buitenkast en het pomphuis.
Misschien moet je hem vangen voordat ze zich voortplanten, zei Rick.
Maar daar zag ik wat tegen op dus liet ik het er bij zitten.


Een voordeel van wonen op een 500 meter hoge berg met vrij uitzicht is dat je roofvogels niet alleen van onder ziet maar ook geregeld van boven.
Zo zagen we maandagmiddag een grote rover die 20 meter boven ons stil hing en zich ineens liet vallen in de tuin, net achter een struik. We hoorden bladeren ritselen en gepiep.
We bleven doodstil zitten maar zagen verder niets. 
Zou hij die rat hebben gepakt?
Hoop het wel want dan hoef ik niets te doen.

Gisterochtend gingen we de taart wandeling doen en pakte Rick een wandelstok uit de buitenkast.
Wat stink er zo in de kast, vroeg hij later.
Ja nu je het zegt rook ik gister ook al een beetje een muffe geur.

Bij thuiskomst eerst maar eens in de kast gekeken. Wel voorzichtig want ik verwachtte ergens een dood dier tegen te komen. Nadat ik de halve kast had uitgeruimd was ik er ff klaar mee.
Stop je al?
Ja ik zie er een beetje tegenop.
Dus ging Rick verder. 
Uiteindelijk was de hele kast leeg en was er niets te vinden.
Dan ook maar de onderste planken er uitgehaald en ja hoor. Een dooie rat.


Och arme. We zijn wel een stelletje watjes maar vinden het vreselijk dat de rat zo aan zijn einde moest komen. Het beestje moet geleden hebben en dat is niet wat we willen. Natuurlijk zouden we actie moeten nemen maar dan gewoon met gif zodat ie snel zou doodgaan. Of gewoon opgevreten worden door een roofvogel maar niet van honger, dorst of hitte. In de kast kan het namelijk gemakkelijk een graad of 50 worden.


Sowieso was het een wonderlijke dag Toen we thuiskwamen van de wandeling was er geen elektriciteit en dus geen internet. Dit duurde tot minstens 17.00 uur. Toen besloten we om naar het Indisch restaurant te gaan voor een lekker dinner.
Wel eerst ff pinnen want we hebben geen contant geld meer, zei ik.
Oei, ik had geld moeten overmaken van de spaarrekening naar je priverekening maar misschien staat er nog genoeg op voor een etentje.
Staan we bij ATM krijg ik geen geld omdat het saldo ontoereikend is.
Dus eerst maar ff goed in de rugzak kijken of we echt niets meer in geheime vakjes hadden. Nee dus.
Maar misschien kunnen we met een creditcard betalen.
Normaal kan dat, zei de man van het restaurant, maar vandaag niet. Maar jullie kunnen gewoon eten en dan de volgende keer betalen.

Kijk daar worden we dan weer helemaal blij van. Het zijn van die dingen die we zo vaak tegekomen tijdens pelgrimstochten. Ik noem dat dan maar het wezenlijk goede van de mens. Heerlijk toch als mensen je vertrouwen.

Bij thuiskomst hadden we weer stroom en van dat prachtige licht dat precies op de randjes van de dakpannen viel.



Met groeten Ton

maandag 26 juni 2017

Zijderups

Wonderlijk hoe het toeval werkt.

Toen we een paar weken geleden een trainingsrondje wandelden van De Klompen via Acebuchal naar Torrox zag ik een stapeltje boeken liggen bij de vuilnisbakken. Ik nam er paar mee die ik uitzocht op dikte.

Kom dacht ik gistermorgen: het is te warm en plakkerig om wat te doen, ik ga er maar een hangdag van maken


er vielen zelfs een paar spetters.


Maar niets doen kan ik niet zo heel lang dus struinde ik in de boekenkast, pakte een boek en ging op mijn ligbedje in de schaduw liggen.

Best een leuk boek dacht ik na een half uurtje maar wat betekent Bombyx mori eigenlijk? Want daar gaat het maar steeds over. Dus dat zocht ik even op: zijdevlinder. Bekend van zijde rupsen.

Toen ik nog echt heel jong was hadden mijn oudere zussen een vriendin. Die vriendin had een zus die in het klooster wilde en dat tegen de zin van haar moeder. Er werd daar vaak en veel over gefluisterd in mijn beleving maar uiteindelijk vertrok het meisje naar Frankrijk om in een klooster te gaan. 
Lekker belangrijk zeg. 
Maar wat ik zo bijzonder vond is dat ze naar een klooster ging waar ze zijderupsen teelden voor zijde. En over zijde, rupsen en moerbeibomen, ze eten alleen bladeren van de moerbei hangt al mijn hele leven een waas van mysterie.

Aan het einde van de middag gingen we naar vrienden voor een aangenaam samenzijn met borrel, maaltijd en goed gesprek.

En waar bestond het nagerecht uit? Uit moerbeien, slagroom en cake. 

Moerbeien zijn heel lekker en de boom is makkelijk te houden in Spanje dus dat wordt er een voor het plukbos.

Vanmorgen ging ik verder met het verslinden van het boek maar zag opeens op de cover staan dat de schrijver Robert Galbraith een pseudoniem van JK Rowling is. Ook las ik op NOS nieuwssite dat het vandaag precies 20 jaar geleden is dat het eerste Harry Potterboek uitkwam.

Met groeten Ton




zaterdag 24 juni 2017

Heerlijk helder heidens

Gisteravond daalden we onze berg af voor een echt Spaans feest.

Het van oorsprong heel heidense maar door de Christelijke kerk overgenomen zonnewende feest.
San Juan oftewel Johannes de doper.
Het heidense zit er trouwens nog behoorlijk in want dit feest is een pannacee voor zeer uiteenlopende zaken. Wil je een partner vinden, rijkdom, geluk, gezondheid en nog wat zaken dan dien je over vuur of een golf te springen of een duik in het water te nemen. 
Maar lekker eten en drinken doen de Spanjaarden ook net als zingen en dansen. Kortom een levendige avond en nacht want als wij om 1 uur naar huis gaan zijn we echt de enigen die met de auto het grote parkeer terrein verlaten.

Trouwens zou het niet beter zijn om wat meer heidense feesten te vieren? Ze lijken mij een grotere gemene deler te hebben dan religieuze festiviteiten. Die laatsten verdelen en de eersten zijn zo universeel dat iedereen ze aanspreekt. Want lijkt dit niet ook heel erg op de Meierblis zoals dat op Texel wordt  gevierd? 

Anyway: het was heerlijk op het strand. Een klein briesje, lagere temperaturen dan rond Los Zuecos, een groepje aardige mensen, eten en drinken.

De meesten op het strand maar er ligt ook een aardig bootje.


Om 12 uur worden lichtjes opgelaten


Vuurwerk afgestoken 



De brandstapels in de hens gezet


En gaat men het water in


En met wie zaten we dan op het strand? Met een groepje Nederlanders want ook die zoeken elkaar op in het buitenland. Net als b.v. de Engelsen dat doen en de Denen ongeveer als de Turken dat doen in Nederland en de Marokanen, de Engelsen etc.

Met groeten Ton

woensdag 21 juni 2017

Verbrand

Na een heerlijk goedkope vlucht die ook nog eens keurig op tijd vertrok zijn we veilig thuis op onze warme berg.

Een paar dagen Nederland en dan terugkomen in Spanje met een verbrand voorhoofd en neus. Een beetje te gemakkelijk gedacht dat het hoger in de breedtegraad niet zo'n vaart zou lopen. Nou wel dus.

Tis hier al wel lekker warm aan het worden en ik pas mijn werktempo en werkzaamheden aan, aan de temperatuur. En uiteraard of die werkzaamheden in de schaduw kunnen plaatsvinden. Ook houden we middagrust en sluiten we de luiken aan de kant van het huis waar de zon staat. Een beetje als de Spanjaarden.

Geen spit of sjouwwerk dus vandaag maar nieuwe draden spannen aan de pergola zodat de jasmijn over een wat breder stuk kan uitwaaieren om meer schaduw te creëren. 
Dat ging wel tenkoste van behoorlijk wat takken en bloemen maar ik ben tevreden met het resultaat, daarbij komt: de jasmidum is een snelle groeier.



Toen we een jaar of 15 geleden de serre in Heiloo lieten aanbouwen kon ik wasmachine en droger niet gebruiken en deed schoonzus de was.
Nu is schoonzus nogal netjes en ik kreeg dan ook voorzichtig te horen dat 'je witte was niet echt heel helder is'.
Dat was een onderstatement want ik was wit en bont meestal samen.
Na vier weken wassen door schoonzus had ik de beschikking over hagewitte lakens en shirts.

Kom, dacht ik vanmorgen, zet die t-shirts nou us lekker in de Vanish daar knappen ze beslist van op.
De bak met water en shirts zette ik in de medogenloze Andalusische zon en daardoor stond ie bijna te koken als een echte ouderwetse kookwas op maandagochtend zoals ik me herinner vanuit mijn jeugd.

Het resultaat mag er zijn maar sommige t-shirts zijn echt alleen nog maar voor werk op de berg.



Tussendoor koelen we af in onze waterzak. Ook al is het water 28 graden.


Een andere klus is naai en verstelwerk maar dat is voor de avonduren.
Kortom: het lijkt wel of we hier wonen.


Met groeten Ton

zondag 18 juni 2017

Een nieuw soort koeien

Een voordeel: na een inspannende dag slaap je als een marmot.

Om zes uur ging de wekker.
Ja, had Rick gezegd, als we dan toch in Nederland zijn wil ik graag van Heiloo naar Hoorn wandelen.
Geen probleem maar of dat zou lukken na die 50 km fietsen moest ik nog maar zien.
Maar de conditie is waarschijnlijk zo goed dat we zonder problemen als jonge goden het bed uit stapten.

Met een lunchpakket van buurvrouw gingen we om zeven uur op pad. De schaduwen nog lang en de temperatuur meer dan aangenaam.


Zijn er nu veel dingen veranderd in de bijna drie jaar dat we deze wandeling voor het laatst maakten?


De weg naar het kanaal is volledig op de schop gegaan. Prachtig nieuw asfalt en een bijna perfect egaal betonnen fietspad. En door de werkzaamheden zijn bermen omgewoeld die daardoor volstonden met bloeiende pioniersplanten.


Dat er ganzen in overvloed zijn, ze zaten zelfs in de knotwilgen te snateren.


Met het pontje van Akersloot het Noordhollandsch kanaal over de Schermerpolder in.

Het duurde een tijdje voordat ik er erg in had.
Zeg Rick?
Ja.
Zou dit een nieuw ras koeien zijn? 
Hoezo?
Zie jij er niets anders aan?
Jaaaa, ze hebben horens, net als vroeger 

We zijn er inmiddels gewoon aan gewend dat koeien geen horens hebben terwijl dat natuurlijk wel zo is. Ongeveer als kinderen die denken dat melk uit een pak komt in plaats van een koe.

Het zijn wel dieren van een boer die op biologische wijze zijn bedrijf voert.


Ik word hier wel weer blij van.

Er zijn duizend en een dingen die me opvallen nu ik weer even terug ben.
Wat is Nederland vlak, dat de lucht soms wit ziet van de vliegtuigstrepen, dat er wel heel veel grasland is, hoe sappig groen hier alles is, hoe makkelijk het is om gewoon ff iets te roepen naar een voorbijganger zonder dat ik verstrikt raak in de taal.


Met groeten Ton