woensdag 18 oktober 2017

Komt allen

Zwaar bewolkt was het gisteren.

Dit zo ongeveer het enige moment waar we zonlicht zagen.


Gelukkig was er al een paar dagen regen voorspeld dus maakte ik de arroyo schoon om het verwachte  overvloedige regenwater goed te kunnen afvoeren. Ook groef ik een paar plantgaten, vulde die met zelf  gecomposteerd keuken- en ander groenafval en liet ze open liggen zodat daar lekker wat water in kon lopen.

Vannacht werd ik wel wakker van weerlichten maar gerommel en regen bleven uit. Tot het vanmorgen zo veelvuldig bliksemde dat ik om kwart over zeven maar even buiten ging kijken.


Pikkedonker was het nog maar duidelijk was wel dat het noodweer niet lang meer op zich zou laten wachten. En dat deed het ook niet want een half uur later spoelde het van het water. En dat is nou weer zo leuk van Zuid Spanje: de temperaturen zijn nog gewoon heerlijk dus stond ik buiten om te kijken of het water wel naar de door mij gewenste plekken liep.
De vijver in wording ligt op het laagste punt van de boventuin dus daar stroomt veel water naar toe. Omdat je nooit weet hoeveel regen er gaat vallen wil ik al het water zo goed mogelijk benutten. Daarom schep ik met mijn grote groene gieter het water uit de vijver en giet dat bij struiken die wel wat extra vocht kunnen gebruiken. 
O en wat kan een mens dan tevreden zijn.

Na een half uurtje ben ik tot op het bot nat maar dan stopt de regen en maak ik onderstaande foto.


Nog wat later zijn de wolken boven zee.
En wat vind ik deze grijsblauwe tinten toch prachtig.


Het voordeel van regen is niet alleen dat het goed is voor de tuin maar het is voor ons meteen een reden om pannenkoeken te eten.

Dat energierijke voedsel kon ik wel gebruiken want omdat de bovenlaag van de aarde, ongeveer een centimeter of tien, lekker zacht was groef ik meteen maar een nieuw stuk swale. Dat was wel nodig want tijdens een meer dan stevige bui in het voorjaar werd duidelijk dat er meer slangen en swales nodig zijn als er echt heftige buien vallen.

Morgen schijnt het nog meer te gaan regenen. 
Wel kan ik me daar minder mee bemoeien want we brengen de auto naar de garage en gaan naar Coral international Axarquia. We oefenen tot het najaarsconcert twee keer in de week. Zonder morren en met een goede opkomst tijdens de repetities is iedereen eigenlijk reuze fanatiek. Ook leuk om te ervaren is hoe de nog jonge dirigente met humor en zachte dwang de kwaliteit van het koor met sprongen omhoog weet te krijgen.
Wij zijn dan ook heel blij met haar. Trouwens het concert gaat plaatsvinden op 25 november in het nieuwe theater van Torrox. 

Met groeten Ton

maandag 16 oktober 2017

Wennen

Wonderlijk eigenlijk hoe snel men went aan een nieuwe situatie.

Tijd voor een grote plaat lekkere geroosterde groenten. 
Pompiedompiedom. Olie, paprikapoeder, kerrie, tralalalala, provençaalse kruiden, hummmmmiehummmm, knoflookpoeder en zout. Zout. Waar is mijn zout?
Ik weet toch zeker dat het hier in de la staat.
Grom, grom rommel rommel. Niets.
Dan alle potjes een voor een uit de lade.

En ja hoor de witte plastic bus met rode deksel staat er gewoon tussen.

Tja, hoe snel went een mens aan nieuwe situaties.
In de B&B zat het zout in een zelfde plastic bus maar met een blauwe deksel en dan zoek je in je eigen keuken naar een blauwe bus en zie je toch echt die ouwe vertrouwde rooie niet staan.


Wel weer heerlijk tutten in De Klompen. Ik kreeg stekjes mee uit de tuin van ons oppas weekje en die moesten natuurlijk in potten.
Maar omdat we na een week werken ineens weer helemaal in de vakantie sfeer verkeren werd er veel gerust. Kopje koffie onder de grote boom, koppie thee op het witte wijn terras, kopje koffie etc.

Tijdens een van de pauzes zag ik deze prachtige vinder die, net als ik, niet zo heel lang stil kan zitten.


Afgelopen zaterdag kregen we van de Belgische gasten een trommel met koekjes.
Niet zo goed voor onze strakke lijfjes.
Zullen we ze maar weggeven, stelde Rick voor.
We kunnen ze ook bewaren voor mijn verjaardag, zei ik.
Ja, jaaaaa. Dat zullen we zien sneerde Rick

Heb je zin een een bakkie thee, vroeg ik vanmorgen.
Ja, maar wel met een koekje.



Ik denk dat de inhoud mijn verjaardag niet haalt.

Met groeten Ton

zondag 15 oktober 2017

Whites only

Ruwe tijden zijn het.

Er lijkt niet alleen weinig ruimte voor elkaars standpunten er lijkt wel sprake van pure haat als men het niet met elkaar eens is.
Ik merk aan mezelf ook dat mijn taalgebruik verruwt in een discussie en dat ik meer zwart /wit denk bij zaken waar ik het niet mee eens ben of over verontwaardigd ben.

Zo denk ik ook niet zo genuanceerd over dat gedoe met die Harry Weinstein. 
Eindelijk is er een actrice die naar buiten heeft gebracht dat die man zijn handen hoofdzakelijk gebruikt voor het betasten van vrouwen en om zijn gulp te openen. Zijn er ineens heel veel vrouwen die zeggen dat hij ook hen heeft betast.
Lijkt mij zeer onwaarschijnlijk dat dit gerucht al niet jaren de ronde doet. Daar praat je toch over als actrices onder elkaar? Zeg, wat denk wat die horny Harry nu weer heeft gedaan?
En iedereen houdt officieel zijn waffel, gaat vrolijk lachend met de man op de foto, neemt met graagte een rol aan in zijn films.
Tot nu, en dan is er ook ineens een totale gespeelde verontwaardiging. Weinstein uit het Oscar commitee gegooid en aan de schandpaal genageld, meer dan terecht natuurlijk. Maar wat een slap zooitje dat Oscar commitee. Je kan mij echt niet wijsmaken dat ze van dit gedrag niets wisten en dit dus al die jaren tolereerden.
Nou ja, Dat machtige en onmachtige mannen hun handen niet thuis kunnen houden is natuurlijk al jaren bekend maar dat vrouwen in deze situaties niet samen een blok maken vind ik onbegrijpelijk. Zo afhankelijk en onmondig zijn deze wereldberoemde vrouwen toch niet. Zeker als je ziet hoeveel slachtoffers er zijn. 
Maar als ik de commotie rond Griet op de Beeck zie is het dus nog steeds zo dat slachtoffers van seksueel misbruik niet serieus worden genomen.

Anyway. 
Bij mij verandert er dus blijkbaar ook van alles. 
Zo lang als ik me kan heugen drink ik het liefst rode wijn. Witte Weinstei . Uh, wijn smaakt maar bloemetjes vind ik. Maar al sinds een tijdje smaakt rood me niet meer. Omdat ik het toch lekker vind om zo af en toe een alcoholische versnapering te nemen probeerde ik dan maar een witje. En ff kort door de bocht: voor mij vanf nu Whites only.



Stukje buitenmuur Los Zuecos

zaterdag 14 oktober 2017

Hardnekkig

Vanmorgen de gasten uitgezwaaid.

We kregen een blik met koekjes als dank voor de goede invalzorgen die we hebben geboden.
Blijkbaar hebben we het goed gedaan. 

Maar oei, ik heb zowat al mijn oude demonen voorbij zien komen afgelopen week. Waarvan de belangrijkste wel is: Kan ik het wel?
En juist die gedachte zorgt ervoor dat ik overal zie dat ik het niet kan. Het is een zeer hardnekkig oud gedachten patroon.
O, ja, hoe zat het ook alweer bij de Landmark trainingen? Creëer iets nieuws want anders doe je wat je altijd doet. 
Dat creëren hebben we jaren lang elke morgen gedaan maar is toch uit het systeem verdwenen.
Als ik dus niets creëer voor een weekje een B&B draaien doe ik mijn ouwe vertrouwde 'ik kan het niet' ding met het gevolg dat ik eigenlijk geen plezier heb, constante stress ervaar, niet mijn leuke aardige zelf ben maar afstandelijk reageer. En nog wat van die zaken.

Dus kijk ik met mijn neus in de kastjes naar kruiden. Ja hoor er staat van alles. Ga naar de winkel voor de inkopen die we nodig hebben om er vervolgens thuis achter te komen dat er geen Provençaalse kruiden zijn.
Zie je wel dat ik het uiteindelijk niet kan? Ik kan zelfs niet eens zien wat ik nodig heb. Zo wordt het nooit wat. 
Nou, zegt Rick, dan gaan we toch gewoon nog een keer naar het dorp. Je loopt jezelf nu al langer op je kop te geven dan dat het tijd kost om een extra ritje naar de supermarkt te maken.

Dus reden we een extra rondje en stonden er wat later twee potjes kruiden in het kastje.


Kregen we s'avonds wel een reaktie naar aanleiding van het blog: links onder staan grote potten met kruiden. Tja, zoeken is niet mijn sterkste kant en zeker niet als ik gestresst ben.


Toch heb ik het ook leuk gevonden. Het is gewoon goed om weer eens een paar grenzen op te zoeken, een paar dagen met onbekenden aan tafel te zitten, zorgzaam zijn voor een ander, 



de Maroma vanuit een ander gezichtspunt te zien,



Strelitzia te zien bloeien en de bloemen een te beetje helpen bij het openen. Ze kunnen soms wat te stijf in het schutblad zitten waardoor de bloemen niet naar buiten komen.


In ieder geval wilde deze groene rakker graag naar binnen.



Lag de poes wel zeer relaxed op de bank


maar kroop wat later toch liever onder mijn knieën.

Niet dat mijn lig comfort daarmee op vooruit ging maar met een poes op de bank is ook geluk en daarmee ook comfort, alleen anders.

Nu freewheelen we nog tot morgenochtend.

Met groeten Ton

woensdag 11 oktober 2017

Wat schiet je er mee op?

Schreef ik een paar maanden geleden over Maxima, de sneue sterk vermagerde kettinghond.


Nadat we hadden ontdekt in wat voor toestand deze boxer zich bevond wisten we eigenlijk niet zo goed wat te doen.
We hebben behoorlijk wat gedoe gehad met onze Spaanse buren over het recht van overpad en wilden niet opnieuw in problemen komen. 
We voerden Max dan ook stiekum elke dag een paar handjes brokjes. Maar zagen wel dat ze verschillende soorten drollen poepte. Volgens ons duidelijk zichtbaar vanwege twee soorten voer. Totdat er na een paar weken nog maar een soort poep te zien was.
Volgens mij weet de eigenaar dat iemand Max voert en is daarom nu zelf helemaal gestopt met voederen, zei ik tegen Rick.

We vroegen aan een van de residerende buren of zij wist wie de eigenaar was en of er iets aan de belabberde toestand van de hond gedaan kon worden.
Dat was er. 
Na een paar dagen kregen we te horen: jullie kunnen hem in de auto zetten en hem naar het asiel brengen. 
Tja, en dan gesnapt worden tijdens het stelen van eigendom. Volgens de Spaanse wet zijn dieren geen dieren maar dingen waarmee ja naar believen kan doen wat je wilt. Gelukkig staat dit inmiddels wel ter discussie.
Anyway. 

Een paar dagen later hoorden we dat de dame van het asiel Max zelf zou komen halen. Maar we zagen dat dat de hond zienderogen verslechterde. Ze wilde nauwelijks nog eten en van uitwerpselen kon je eigenlijk niet meer spreken. Vlak voordat we de laatste keer naar Nederland gingen was Max verdwenen.
Oei, het kan niet anders zijn dan dat ze dood is en hoe triest ook: misschien wel beter zo.

Vorige week bij aankomst in Spanje stond er ineens een leuk klein nieuw hondje. Och arme, riepen we beiden, wat gaat dit beestje een miserabele toekomst tegemoed.

Spreken we gisteren de residerende buren waaraan we vroegen hoe het nu zat met Max en het nieuwe hondje.
De dame van het asiel heeft Max opgehaald en toevallig was de eigenaar aanwezig. Die vertelde de dame dat hij deze hond een paar dagen eerder als zwerfhond had meegenomen omdat hij het zo zielig vond voor het beest. 
Nou ja, de leugen alleen al.
In ieder geval maakt Max het goed.

Met groeten Ton