maandag 11 december 2017

Sterren

Ook het tweede concert was geslaagd.

Met de rode vlinderdassen om de nek waren we er helemaal klaar voor. 

We zongen in een kerkje dat minstens vier keer minder mensen kan bevatten dan het theater van Torrox maar er zaten drie keer zoveel toeschouwers.
In het theater was ik totaal niet nerveus omdat je vanaf het podium niet de zaal kon inkijken. Nú zaten we tijdens het zingen met het kwartet bijna op schoot van de mensen op de eerste rij en dat maakte me wel heel bewust van het zingen voor publiek. Nu sta ik best wel graag in the picture maar toch ben ik ook wel nerveus.


Ook tijdens de voorbereidingen in het kerkzaaltje ging het er weer echt Spaans aan toe. Niemand lijkt te luisteren naar de aanwijzingen van de dirigente die dan ook een paar keer de kletsende dames, ja sorry het waren echt de dames, geïrriteerd tot de orde moest roepen. Wat me dan tijdens het concert weer wel opviel is dat uiteindelijk iedereen de aanwijzingen blijkbaar toch heeft gehoord. Het liep allemaal perfect. En in zo’n klein kerkje is het wel heel intiem.

En dan vandaag weer het thema regen. Vanmorgen werden we om zeven uur wakker van de regen die kletterde op de ramen. Het stormde dan ook harder dan het regende.

Heerlijk en ook vandaag ging mijn kleding steeds in de droger als ik weer eens uitgebreid naar buiten moest om de waterafvoeren te controleren. Wat kan een mens blij zijn met wat regen. Natuurlijk in de wetenschap dat het morgen weer zonnig is.



De regen viel echt in buien die soms ook wel even heftig waren. Tijdens zo’n bui zat deze Kwikstaart onder een stoel die ook nog eens onder de tafel geschoven staat. Niet dat het er echt droog was maar toch wel beduidend minder extreem. Hij keek me wel recht aan om me duidelijk te maken: zie je wel hoe slim ik ben.


Tussen de buien door naar buiten om het water uit de vijver bij extra dorstige planten te gieten en toen zag ik deze zwarte paddenstoelen sterretjes.


En het was weer regenpannenkoekenbakdag. Nog nooit in mijn leven at ik zo vaak pannenkoeken als in Spanje. Al zijn ze heerlijk: ik vind het geen maaltijd. En het feit dat we ze alleen met suiker eten maakt de maaltijd er ook niet echt  gezonder op.

Met groeten Ton

zondag 10 december 2017

Rudolf

De wind giert rond het huis.

We zijn weer vol verwachting.

Eergisteren reden we richting het stuwmeer van Viñuela waar nog slechts een paddenpoeltje van over is. We bezochten daar de man die ons indertijd hielp met het zoeken naar een geschikte plek om te wonen en de opzichter was tijdens de bouw van de klompen. 
We hadden er een leuke middag maar er werd wel een opmerking geplaats dat ‘de Spanjaarden niet veel aan Kerst doen’.
Ach is dat zo, zei ik, we zagen net nog een tot Rudolf omgebouwde auto.





We zijn weer in afwachting van regen die als het goed is morgen gaat vallen. De eerste voortekenen zijn al twee dagen daar. Lenswolken die in koude bovenlucht ontstaan. Ze zagen er indrukwekkend uit vanuit de auto.


Pas weer bij de klompen kon ik opnieuw een foto maken maar toen was de fenomenale oranje kleur al verdwenen. Op nog een paar lenzen is kleur te zien.


Wij tutten een hele zaterdag vol met kleine klusjes die naar bovenkwamen na de werkzaamheden aan de weg. 




Vandaag schilderde Rick de pilaren van de oude toegangspoort. Al schilderend ging het steeds harder stormen (ook een teken van de naderende regen) waaide de verf van zijn kwast en plakten rondvliegende blaadjes aan de geverfde pilaren. Maar de klus is geklaard en het ziet er weer keurig uit.
Dit is niet alleen de oude pilaar maar ook zat hier de inmiddels verwijderde meterkast tegen aangeplakt. Een likje verf was na het hak en breekwerk dan ook hard nodig.

Ik deed tussendoor ook nog wat aan mijn eigen dingen. Zo besteedde ik behoorlijk wat tijd aan het camoufleren van de nieuwste arroyo. De stenen die uit de aarde van de sleuf in het beton kwamen kon ik daar mooi voor gebruiken. Ook de overgebleven aarde gooide ik op plaatsen waar kuilen of geulen waren waren ontstaan door de regen. Heerlijk om een dubbel resultaat te hebben tijdens werkzaamheden.
Een ander eigen ding is dat ik de stapelmuurtjes elke paar jaar opnieuw opbouw omdat het niveau van stapelen beter wordt en ik me dan stoor aan de ‘oude’. Meteen kan ik dan ook wat aanpassingen doen aan de rondingen zodat het een ietsje natuurlijker of speelser wordt.





Inmiddels zit ik al een paar uur binnen omdat het me te hard waait. Rick houdt stug vol en blijft buiten zitten.

Wel zingen we zo direct nog wat Spaanse teksten door zodat we helemaal klaar zijn voor het Kerstconcert dat om acht uur begint.

Met groeten Ton


vrijdag 8 december 2017

Na gedoe en gezeik: geklaard


Nou, uh, de werkzaamheden zijn geklaard. Vervolgens is het afwachten of we uiteindelijk aangesloten worden want dat hangt af van Endessa.

Onze buren zijn een aantal jaren geleden al eens gestart met het legaliseren van de stroomtoevoer. Een heel traject doorlopen om aan de eisen van de leverancier te voldoen. Het heeft ze scheppen geld gekost en kregen vervolgens geen aansluiting. 

Ook ons kost het een bak geld omdat er opnieuw een project moet worden gemaakt, er aan nieuwe eisen moet worden voldaan en we de pech hebben dat de buis die onder de weg loopt volledig is dichtgeslibt met aarde en we daarom een sleuf door het beton moeten hakken van een meter of dertig om de kabels in te leggen.

Nu zijn er ook nog twee feestdagen deze week. Woensdag en vrijdag met donderdag als brugdag. De zogenaamde puente. Altijd wat met die Spanjaarden wordt er dan wel gezegd. Maar de kleine zelfstandige werkt gewoon door en met doorwerken bedoel ik dan niet alleen dat ze de vrije dagen doorwerken maar dat ook nog eens met een flink tempo doen.



Eerst het beton doorzagen en vervolgens hakt de machine het kapot.
 


Mijn stapelmuurtje ziet wit van het slijpsel en is aan het einde van de dag voor een deel gesloopt.



Zien werken doet werken. Dus besloot ik de levensgevaarlijke Agave van zijn stekels te ontdoen. Maar al werkend kwam ik tot de conclusie dat de cluster van planten in de nabije toekomst het muurtje dat de buren hebben laten maken, zou breken. Dus wilde ik alle zijscheuten verwijderen. Maar dat valt niet mee met al die stekels. Wat nu? Ik maakte het scherpe handzaagje met een paar tie-wraps vast aan een stok en kon zodoende op veilige afstand al het gevaar wegzagen.





Vanmorgen stonden de mannen al om acht uur op de stoep voor het dichtmaken van de sleuf.


Werd er nog wat overleg gepleegd.


Is het verplichte vrijstaande meterkastje neergezet en wilde Rick dat ik die ‘armetierig dooie yuccas’ weghaalde. En ik, die precies doet wat me gevraagd word, ahum, ging meteen aan de slag. Gelukkig zag ik net op tijd dat er twee piepkleine groene puntjes tussen de bruine bladeren door piepten. Toen mochten ze blijven en hoefde ik alleen de bladeren af te knippen.



Nu heb ik ongeveer een maand of zes moeten wachten op de uitlopertjes. En dat is waarschijnlijk niet veel langer dan dat we moeten wachten op de goedkeuring van het elektriciteits bedrijf.

Met groeten Ton

maandag 4 december 2017

Gedoe en gezeik

Eigenlijk ben ik al een week min of meer upset ook al zijn er ook leuke dingen.

De regen was heerlijk maar het is wel koud nu en vorige week leek een van de zonsondergangen wel een beetje op zo’n sciencefictionachtige explosie.


De wolken bleven nog een daggie extra hangen.


En dan..... na een jaar of vier eindelijk een bloem.


Daarentegen is Lies murw gewaaid. Dat kan ook niet anders want de blauwe containers staan vol op de noorderwind. En met die noorderwind kwam ook die kou mee.


Tijdens de donkere dagen voor de kerst, die hier niet eens zo heel donker zijn werd het tijd om wat noten te kraken. Niet alleen de amandelen ook al kostte me dat een uur of vier.



Het leverde 1334 gram op en een blaar. En een berg tevredenheid. Ook is het duidelijk dat een kilo amandelen in de winkel eigenlijk heel goedkoop zijn. Maar ook dat met eigen tuin producten je je voorraad kasten niet 1 2 3 vol hebt. Ze gaan lekker in de muesli, samen met de gedroogde vijgen.


Een andere noot te kraken is elektriciteit.

Na het debacle van de legalisering van ons huis was het nu tijd voor het legaliseren van de elektriciteit. Hopelijk met meer succes. De advocaat tipte ons een bedrijf dat elektriciteit zou kunnen leveren ook al is het huis niet legaal. Rick wil het graag geregeld hebben, ik heb iets meer Spaansachtigs van ‘zolang het zo gaat gaat het goed’ en het gaat geen geld kosten.
Ik word er dus een beetje onrustig van want dingen zijn niet zomaar geregeld, zeker niet als de papieren niet op orde zijn en dat zijn ze niet. Dus Rick belt en doet en regelt. Na al behoorlijk wat tegenvallers en onduidelijkheden, waar ik dan steeds van in de stress raak, was het vanmorgen de grote dag. 
De mannen zouden de nieuwe kabels leggen en een meterkast installeren die aan de nieuwste Endessa voorwaarden voldoet.
Een uur later waren ze alweer weg. G§89)@€%,;me. De buizen die onder de weg lopen zijn volledig volgeslibt met aarde met als gevolg: geen (door Endessa bevolen zwaardere) kabel door te krijgen.
Oplossing: 30 meter weg openhakken, nieuwe buizen er in en dan de zwaardere kabels trekken. Daar werd ik niet blij van en om als echte struisvogel dan even mijn kop in het zand te steken ging ik boodschappen doen en een rondje struinen langs de vuilnisbakken. Dat verbeterde mijn humeur want ik vond een paar hoge bloempotten, die goed zijn voor zaailingen van bomen en een grote citroengeranium. 

Morgen gaan we gewoon lekker naar het koor, woensdag is een feestdag en donderdag komen ze graven.

Met groeten Ton

woensdag 29 november 2017

Dat was het weer

De voorspellingen gaven vorige week een dag of tien regen aan.
Dat zou mooi zijn want regen is hier meer dan nodig. Het zou vannacht rond 1uur beginnen. En ja ik was wel een keer of tien wakker in de hoop dat ik dan het geruis van vallend water zou horen.
Om 7 uur was het zover. Het heerlijke geluid van druppels in de dakgoot.


De wasmachine deurschaal had ik op tafel gezet om te zien hoeveel water er zou vallen. Maar als de voorspellingen zouden uitkomen had ik de schaal wel een keer of drie moeten legen want zo zagen de voorspelling er vorige week uit.


Verder dan dit zal het niet komen.


En deze hoeveelheid gaat de boel niet redden.



Wel was het tussen de buien door zo heerlijk verstild. En een beetje plagend hingen de meeste wolken boven zee.

Een heerlijk dag gehad. Een beetje onrustig want mijn aandacht ging vooral uit naar de swales en arroyos en hoe die het toestromende water vanaf de weg zouden verwerken. Drie keer moesten mijn doorweekte kleren in de droger want een paraplu werkt op zich wel goed alleen niet als je steeds bukt en aan slangen en stukken plastic moet trekken.

In ieder geval werkte allemaal naar behoren maar dat komt ook doordat de regen vrij rustig naar beneden kwam. En daar blijft het dan waarschijnlijk bij want voor morgen staat er weer een zonnetje en zijn alle regendagen verdwenen.



Tussendoor was het echt binnenzit weer, luisterend naar de evergreen top 1000 met kopjes koffie, chocolademelk en de traditie van pannekoeken bij slecht weer.

Met groeten Ton